We’ve updated our Terms of Use to reflect our new entity name and address. You can review the changes here.
We’ve updated our Terms of Use. You can review the changes here.

Η μ​ο​υ​σ​ι​κ​ή π​ο​υ π​α​ί​ζ​ο​υ​ν σ​τ​ο β​υ​θ​ό

by Χείλια Λουλούδια

supported by
/
  • Streaming + Download

    Includes high-quality download in MP3, FLAC and more. Paying supporters also get unlimited streaming via the free Bandcamp app.
    Purchasable with gift card

      name your price

     

  • Compact Disc (CD) + Digital Album

    Includes unlimited streaming of Η μουσική που παίζουν στο βυθό via the free Bandcamp app, plus high-quality download in MP3, FLAC and more.
    ships out within 14 days
    Purchasable with gift card

      €15 EUR or more 

     

1.
Ποίηση-Μίλτος Σαχτούρης Μὴ φεύγεις θηρίο Θηρίο μὲ τὰ σιδερένια δόντια Θὰ σοῦ φτιάξω ἕνα ξύλινο σπίτι Θὰ σοῦ δώσω ἕνα λαγήνι Θὰ σοῦ δώσω κι ἕνα κοντάρι Θὰ σοῦ δώσω κι ἄλλο αἷμα νὰ παίζεις. Θὰ σὲ φέρω σ᾿ ἄλλα λιμάνια Νὰ δεῖς τὰ βαπόρια πῶς τρῶνε τὶς ἄγκυρες Πῶς σπάζουν στὰ δυὸ τὰ κατάρτια Κι οἱ σημαῖες ξάφνου νὰ βάφονται μαῦρες. Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τὸ ἴδιο κορίτσι Νὰ τρέμει δεμένο στὸ σκοτάδι τὸ βράδυ Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τὸ σπασμένο μπαλκόνι Καὶ τὸ σκύλο οὐρανὸ Ποὺ βαστοῦσε τὴ βροχὴ στὸ πηγάδι. Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τοὺς ἴδιους στρατιῶτες Αὐτὸν ποὺ χάθηκε πᾶν τρία χρόνια Μὲ τὴν τρύπα πάνω ἀπ᾿ τὸ μάτι Κι αὐτὸν ποὺ χτυποῦσε τὶς νύχτες τὶς πόρτες Μὲ κομμένο τὸ χέρι. Θὰ σοῦ βρῶ πάλι τὸ σάπιο Μῆλο Μὴ φεύγεις θηρίο Θηρίο μὲ τὰ σιδερένια δόντια.
2.
Θεέ μου προστάτεψε μας από αδύναμες κατάρες και από τη σιγουριά της επιφάνειας από την αχρείαστη διαίσθηση και τους ετοιμόλογους ανθρώπους από τα γκρίζα αυτοκτονικά πρωινά και τον ελαφρύ ύπνο από τα ταξίδια και από τα σπίτια με τις όμορφες αυλές. Ευλόγησε μας με φανατισμό και αυτιστικές φιλοδοξίες όπλισε μας με αχαριστία να ξεφεύγουμε. Θεέ μου ευλόγησε μας με μηδενική βελτίωση με όλα αυτά που τελικά δεν ήταν με φίλους τρελούς και δαίμονες για αδέρφια με τσιγάρα που μας καπνίζουνε και κρασί που ζητάει να μεθύσει άφησε μας επιτέλους να ρίξουμε το μωρό απ την κούνια. Ευλόγησε μας με παρόμοια τραγούδια και επιτιδευμένη διαφορετικότητα μάθε μας την γλώσσα των ματιών να μιλάμε στις δολοφονημένες κυριακές.
3.
Ξαπλώνω και όλα μοιάζουν πολλά και οι άνθρωποι μιάζουν παγωμένοι, και η σελήνη αδιάφορη μου είναι παγερά και το ντούρου τέλος και έχει ζέστη. Ξαπλώνω, δυστηχώς, δεν είμαι γνωστός τραγουδοποιός να βρω το φως στα σαράντα. και ξέρω πως οι δαίμονες θα πεθάνουν μετά από μένα και υπόσχομαι να κάνω ότι δεν καταλαβαίνω, όσο περισσότερο μπορώ. Ξαπλώνω με μόνο μου φως το σκοτάδι, το σκοτάδι πέφτει όλο, πάνω σε μικρές λέξεις κι αυτές γίνονται σύμπαν, νεκρούς φόβους γενάνε, εμμονές τραγουδούν. Ξαπλώνω και συντρίβω τον εαυτό μου τον ύπνο το σημείο θραύσης μου, τη λογική. Και η πρώτη αχτίδα του ήλιου, που σέρνεται μες στην ψυχή, αλήθειες ξερνάει, πετάει στο βυθό , με φωνή σταθερή με προστάζει ''Κρύψου απ΄το σκοτάδι της μέρας που έρχεται.''
4.
Ο μαύρος μου σκύλος την πόρτα μου έξυσε ένα πρωί, έχει μάθει τις πλήγές μου να γλύφει και να μένει ξύπνιος ως την αυγή. Ο μαύρος μου σκύλος ότι αναπνέει το δαγκώνει κρυφά και φρικτά μου γρυλίζει την μορφή σου αν ξεχάσω κάποια βραδιά. Ο μαύρος μου σκύλος, που βόλτα δεν θέλει να βγει, στο πάρκο δεν πάει, με τ΄άλλα σκυλιά δεν μπορεί. Τις μέρες μου κρύβει, γιατί ξέρει, θα πεινάσει μετά, όταν πια θα΄χω φύγει και αυτός θα χει βγάλει φτερά. Ο μαύρος μου σκύλος δεν ξέρει να κλαίει κι είναι πάντα εδώ. Σιωπηλά με κοιτάζει, σιωπηλά του μιλώ. Ο μαύρος μου σκύλος γαυγίζει σ΄ότι μοιάζει μ΄αρχή και γλυκά γουργουρίζει στ΄όνειρό μου λίγο πριν μπει. Ο μαύρος μου σκύλος, που απ΄το σπίτι δεν θέλει να βγει, στο πάρκο δεν πάει, με τ΄άλλα σκυλιά δεν μπορεί. Τις μέρες μου κρύβει, γιατί ξέρει θα πεινάσει μετά, όταν πια θα΄χω φύγει και αυτός θα΄χει βγάλει φτερά.
5.
Aν έχεις δικές σου ιδέες --ακόμα και αν αυτές είναι λίγες-, πρέπει να καταλάβεις πως θα συναντάς πάντοτε κατεβασμένα μούτρα, ανθρώπους που θα προσπαθούν να σου πάνε κόντρα, να σε μειώσουν, να σε «κάνουν να καταλάβεις» ότι δεν έχεις τίποτα να πεις ή ότι πρέπει να αποφεύγεις εκείνο τον τύπο επειδή είναι τρελλός ή πουστης η σκουλήκι~ ο ένας είναι τεμπέλης , ο άλλος μαλάκας και ματάκιας, ο άλλος κλέφτης, ο άλλος σαντέρο, πνευματιστής, κολλημένος με τη μαριχουάνα, η άλλη είναι λαικάντζα, ανήθικη, πουτάνα, λεσβία, άξεστη. Αυτοί περιορίζουν τον κόσμο σε λίγα άτομα-υβρίδια, μονότονα βαρετά και «τέλεια». Και με τον τρόπο αυτό θέλουν να σε μετατρέψουν σε ένα σκατοχαρακτήρα που κοιτάζει όλους του άλλου αφ΄υψηλού. Σε χώνουν με τα μούτρα στην ιδιωτική τους σέκτα, για να αγνοείς και να καταπιέζεις όλους τους υπόλοιπους. Και σου λένε { «Έτσι είναι η ζωή, κύριε μου, μια διαδικασία επιλογής και απόρριψης. Εμείς κατέχουμε την αλήθεια. Οι υπόλοιποι να πάνε να γαμηθούνε». Κι αν περάσουν τριάνταπέντε χρόνια που σου σφυροκοπούν το κεφάλι με αυτό το το πράγμα, μετά, όταν είσαι πλέον απομονωμένος, νομίζεις πως είσαι ο καλύτερος του χωριού και γίνεσαι πολύ φτωχότερος επειδή χάνεις κάτι όμορφο από τη ζωή { το να απολαμβάνεις τη διαφορετικότητα, το να δέχεσαι ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι κι ότι αν ήταν έτσι, θα ήταν πολύ βαρετό.
6.
Η στιγμή που γεννήθηκε, μα να ζήσει φοβήθηκε. το μαχαίρι που έσπασε και με αίμα δε μέθυσε. Η χαμένη γαλήνη μου, το πιο μαύρο παιχνίδι μου, ο χαμός στο κεφάλι μου, η πολύχρωμη ζάλη μου. Η σιωπή που μου μίλησε, ο θυμός που με φίλισε, το μετάξι που σάπισε, το ταξίδι σου άρχισε. Δύο μάτια κοιτάχτηκαν, μες στο χρώμα τους χάθηκαν, το άρωμα που εξατμίστηκε και απ΄την μνήμη μου κρύφτηκε. Και όλο αποχαιρετιόμαστε, το κενό μοιραζόμαστε, με τους ίσκιους μας μοιάζουμε και τη νύχτα τρομάζουμε. Το μπουκάλι στα πόδια μου, τα αδιάφορα λόγια μου, η μπαλάντα που αγρίεψε και το τέλος της γύρεψε.
7.
Είναι που δεν έχω κανέναν, ντρέπομαι να΄ρχομαι σε σένα. Μοιάζεις και συ να σέρνεις το ίδιο κουφάρι με μένα. Αγάπησα, μα είναι που δεν έχω κανέναν και τρέχω να σε βρω ν΄ανοίξουμε τα χρώματα προς κάποιο μπλε του χειμώνα. Να βγούμε έξω στη βροχή, με τις σταγόνες να διαλύσουμε την απόσταση. Μα θα φύγω πάλι χώρισα την ζωή μας στα δυο και ντρέπομαι να΄ρχομαι σε σένα. Μα είναι που δε μου μεινε κανένας. Είναι που δε μου΄μεινε κανένας.
8.
Το μυστικό τύμπανο χτύπησε μέσα μου και ψάρια χόρεψαν στα ποτάμια γυναίκες και άντρες χόρεψαν στη γη στο ρυθμό του τυμπάνου μου. Ακόμα το τύμπανο μου συνέχισε να χτυπά ρυτιδόνοντας τον αέρα με γρήγορο ρυθμό αναγκάζοντας το ευέξαπτο και τον νεκρό να χορέψουν και να τραγουδήσουν με τον ίσκιο τους- Όμως αυτή που πίσω από΄να δέντρο στέκεται με φύλλα γύρω από τη μέση της αυτή μόνο χαμογέλασε με μια κίνιση του κεφαλιού της. Ύστερα το τύμπανο χτύπησε με τον ρυθμό των πραγματων της γης και παρακάλεσε το μάτι του ουρανού τον ήλιο, το φεγγάρι και του θεούς του ποτάμου και τα δέντρα άρχισαν να χορεύουν, τα ψάρια γίναν άντρες και οι άντρες ψάρια, και τα πράγματα σταμάτησαν να μεγαλώνουν. Όμως αυτή που πίσω από΄να δέντρο στέκεται με φύλλα γύρω από τη μέση της αυτή μόνο χαμογέλασε με μια κίνιση του κεφαλιού της. Τότε το μυστικό τύμπανο μέσα του σταμάτησε να χτυπά κι οι άντρες εγιναν άντρες, τα ψάρια ψάρια και δέντρα, ήλιος και φεγγάρι βρήκαν τις θέσεις τους και ο νεκρός μπήκε στο χώμα και τα πράγματα άρχισαν να μεγαλώνουν. Και πίσω απ΄το δέντρο εκείνη στάθηκε με ρίζες που φύρωναν απ΄τα πόδια της, φύλλα που μεγάλωναν στο κεφάλι της, καπνο που έβγαινε απ΄τη μύτη της και τα χειλια της χωρίστηκαν με το χαμόγελο της στριμμένη κοιλότητα ξερνόντας σκοτεινια. Έπειτα, έπειτα τύλιξα το μυστικό μου τύμπανο και έφυγα μακριά, ποτέ δε θα χτυπήσω τόσο δυνατά, άλλη φορά.
9.
Ένας δαίμονας που συνέχεια ζητάει, ένα τραίνο που δεν πάει πουθενά, η σιωπή άγριος σκύλος, τον κήπο με τα χείλια φιλάει και το δεύτερο πρόσωπο αρρωσταίνει συχνά. Τίποτα πια δεν του αρέσει, το κερί του έσβησε, του σώθηκε η μιλιά, η θολή του μνήμη το μόνο που απέμεινε και στο βάθρο της ζωής του καταχνιά. Για μια φορά, θυμάται πως είναι να πέρνεις φωτιά, καλοκαίρια που γυρεύουν να γίνουν πουλιά, τα κοιτάει να φεύγουν, το ξέρει, πως δε θα΄ρθουν ξανά. Για μια φορά, τις φωνές στο κεφάλι του σκοτώνει κρυφά, γι΄ άλλα λιμάνια σαλπάρει να βρει την χαρά και τη νύχτα θα υφαίνει λουλούδια στη μοναξιά. Τι άγρια χαρά, κανείς δεν τον σκέφτεται, η μέρα περνάει αργά, φάντασμα που δεν φαίνεται. Και του λέει ιστορίες για μια αγάπη που γέρασε, σ΄ένα στήθος ξεχάστηκε και ρωτώντας την τύχη της έβριζε. Μήπως έφτασε η ώρα, τάχα ήρθε ο καιρός, για ν΄ανοίξει τα μάτια για ν΄αρχίσει ο χορός. Για μια φορά, το ταξίδι δε τον νοιάζει νοιώθει καλά, με μισόλογα γλεντάει στα σκοτεινά και η τρέλλα ερωτευμένη του χαιδεύει τα μαλλιά. Για μια φορά, απ΄τον διάβολο θα πάει να πάρει φωτιά τελευταίο τσιγάρο ν΄ανάψει να την δει στα μαβιά και τίποτα δε θα ζητήσει για μια φορά. Για μια φορά, το σκοτάδι δεν φοβάται, πάει στα βαθιά, στον βυθό τώρα ζει, με τραγούδια παλιά και ξέρει τι πρέπει να κάνει αυτή τη φορά.
10.
Έξοδος 04:05
Κι ύστερα ήρθε η σιωπή, χρόνια που μοιάζανε μέρες, ώρες που μοιάζαν με αιώνες και η σιωπή έγινε σπίτι σου, ήταν όμορφη και σε άφηνε, να φτιάχνεις μικρά τοπία για να έχεις κάπου να πετάς. Και εσύ πήγες και πέταξες και είδες και χάθηκες και γύρισες και πέθανες και ας μην έζησες ποτέ. Μα τώρα πρέπει να φύγεις, ποτέ σου δεν μπόρεσες να νοιώσεις καλά, πρέπει να κοιτάξεις στα μάτια την ζωή και το κόλπο της εφηβείας δεν μοιάζει να ποιάνει. Λυπάμαι μα πρέπει να φύγεις, δεν υπάρχει πια χώρος για σένα εδώ. Και πάλι, στην σιωπή σαν γυρίσεις, να προσέχεις, θα μας λείψεις. Το πρωί να πέρνεις της αγάπης το χάπι και το βράδυ, με του μίσους το νερό να μεθάς. Όμως πρόσεχε μην τα μπερδέψεις, θα αρχίσεις να ξεχνάς.
11.
Η τελευταία μας θάλασσα δεν γνώρισε φθινόπωρο και τον χειμώνα κοίμησε λίγο πριν την παγώσει η άνοιξη της άφησε ένα πρωί το χέρι η τέλευταιά μας θάλασσα έγινε καλοκαίρι. Η τέλευταία μας θάλασσα αγάπησε τον ήλιο που τρύπωνε το σούρουπο στα σπλάχνα της βαθιά η τέλευταία μας θάλασσα ξέχασε να μας βρέξει στέγνωσε μες τη μνήμη μας ξέβρασε την χαρά η τέλευταία μας θάλασσα θα ζει στα όνειρα μας και μες στους εφιάλτες μας θα μάθει να πεθαίνει.
12.
http://www.xeilialouloudia.gr/ Τα νησιά είναι ένα ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη Από το άλμπουμ "Η μουσική που παίζουν στο βυθό". Μουσική: Ηρακλής Ιωσηφίδης-Κωστής Λιολιόπουλος Ηρακλής Ιωσηφίδης-φωνή, κλασσική κιθάρα, βιόλα ντα γκάμπα, πουλόφωνο, μεταλλόφωνο Κωστής Λιολιόπουλος-ακουστική κιθάρα, ξυλόφωνο 'Aκης Χατζησακούλας-κρουστά Ὁ Ἔρωτας εἶναι ὁ θάνατος καθὼς περιμένω μέρες καὶ μέρες γιὰ νὰ γυρίσεις ἔτσι ποὺ τριγυρίζεις τὰ νησιὰ νησιὰ θανάτου καθὼς περιμένω τόσες ἡμέρες κι ὦρες θανάτου γιὰ νὰ γυρίσεις γιατί ἔρωτας εἶναι ὁ θάνατος ἀπ᾿ τοῦ θανάτου τὰ νησιὰ νὰ ξαναρθεῖς.
13.
Ὁ Ἔρωτας εἶναι ὁ θάνατος καθὼς περιμένω μέρες καὶ μέρες γιὰ νὰ γυρίσεις ἔτσι ποὺ τριγυρίζεις τὰ νησιὰ νησιὰ θανάτου καθὼς περιμένω τόσες ἡμέρες κι ὦρες θανάτου γιὰ νὰ γυρίσεις γιατί ἔρωτας εἶναι ὁ θάνατος ἀπ᾿ τοῦ θανάτ

credits

released January 10, 2013

Στίχοι, μουσική, παραγωγή και μίξη Ηρακλης Ιωσηφιδης..
Τα τύμπανα ηχογραφήθηκαν στα orange studios
O Γιάννης Παλαμίδας ηχογράφησε στα Shakti studio.
Αrtwork-Reb

Βασίλης Αβδελάς-πιάνο, συνθεσάιζερς
Δημήτρης Αφείδης-τύμπανα
Ηρακλης Ιωσηφίδης-φωνή, κιθάρες, κοντραμπάσο
Μάνος Κοσμίδης-κύρηγμα
Κωστής Λιολιόπουλος-ηλεκτρική κιθάρα
Νίκος Νικολαίδης-μπάσο
Οδυσσέας Ράπαντας-ηχοληψια συναυλιών

Tάσος Παπαλιάς-mastering

license

all rights reserved

tags

If you like Χείλια Λουλούδια, you may also like: